Douchemuntjes
Je hele doucheroutine hangt af van één enkel muntje. Een muntje dat koud aanvoelt, maar bergen belooft. Zoals een douche waarbij je even denkt dat je spontaan in een vijfsterren-spa bent beland. Stoom dat sierlijk opstijgt. Warm water dat als een minivakantie over je rug loopt. Even vergeten dat je achter een plastic gordijntje staat.
Maar precies op dat moment slaat de twijfel toe.
Waar moet het muntje in?
Hoeveel tijd krijg ik?
En het allerbelangrijkste: red ik het vóór het water stopt?
Het antwoord daarop is steevast: nee.
Gordijntjes met meer decor dan privacy
We staan in Tsjechië op een camping die er verder keurig uitziet. Alles netjes. Fijne sfeer. Die sfeer slaat om als ik bij de douches mét muntjesautomaat kom. Ik blijf optimistisch: “Komt goed!”.
Dat gevoel houdt slechts enkele seconden stand.
Er zijn vier hokjes. Gordijntjes met meer decor dan privacy. Ik kies weloverwogen hokje 4. Handdoek aan het haakje. Shampoo en douchegel op het plankje. Spa-modus aan. Muntje in de hand. Maar waar is de muntjesautomaat?
Oh nee, deze hangt pontificaal aan de andere kant in de algemene ruimte. Visie bij dit Tsjechische ontwerp was waarschijnlijk om het douchen weer spannend te maken. Publiekelijk spannend.
Uiteraard laat ik me niet uit het veld slaan en loop vol vertrouwen in mijn “Eva-kostuum” naar de automaat.
Ik gooi het muntje erin en een lampje springt aan: lampje 2.
En jawel, het water begint vrolijk te stromen in hokje 2.
Niet in hokje 4, waar ik dus stond alsof ik auditie deed voor een wellness-folder.
Dus hup: alles oppakken en verkassen naar hokje 2.
Adem in. Adem uit. Rust. Nu komt het goed, spreek ik mezelf toe.
Warm water. Eindelijk.
Als ik net lekker bezig ben met inzepen stopt het water.
Natuurlijk stopt het. Door dat hele verhuiscircus ben ik kostbare doucheminuten kwijt.
Natte circusact
Half ingezeept en uitbundig schuimend zet ik weer koers naar de automaat.
Nieuw muntje. Nieuw lampje.
Natuurlijk! Lampje 1 gaat branden.
Opnieuw verhuizen. Spullen van hokje 2 naar hokje 1.
Ik lijk inmiddels meer op een natte circusact dan op die auditant voor de wellness-folder.
Maar goed. In hokje 1 spoel ik mezelf in recordtijd af.
Geen seconde te verliezen.
Douchen is topsport. En ik blijk er (ongewild) behoorlijk fanatiek in.
Eenmaal terug bij onze daktent realiseer ik me dat douchemuntjes kleine levenslessen zijn.
Ze dwingen je te improviseren.
Te lachen om jezelf.
Te rennen wanneer je liever zou ontspannen.
En ze bewijzen dat zelfs met de beste voorbereiding het leven altijd z’n eigen plan trekt.
Douchemuntjes zijn een drama.
Maar eerlijk: zonder douchemuntjes ook geen verhalen.
En een reis zonder verhalen is pas écht zonde!
