Kampeerclub Amuse
Yoghurtpakken. Zo noemen wij witte caravans en campers weleens. Op Camping Kaul staan we er middenin. Het is niet onaardig of zuur bedoeld, maar naast al dat wit doet onze rode bus met knaloranje daktent wel een beetje denken aan iemand die de dresscode niet heeft begrepen.
Een paar plekken verder wappert een vlag. Niet met de yoghurt-aanbieding van de week, maar met het logo: Kampeerclub Amuse.
Amuse? Is er ook een hoofdgerecht?
Niet eerder hebben we van Kampeerclub Amuse gehoord. Sterker nog: we hebben überhaupt nog nooit van een kampeerclub gehoord.
Een kampeerclub? Waarom zou je in clubverband willen kamperen? Kies je je reisgenoten zelf of krijg je die gratis bij het lidmaatschap? Mag je besluiten dat de club het vandaag even zonder jou moet doen? En wat als de rest wil fietsen en jij vooral zin hebt in koffie?
Wie bepaalt waar de reis naartoe gaat? Heeft Amuse ook een hoofdgerecht? Een akela?
Al mijmerend zien we een groepje fietsers de camping op rijden. Elektrische fietsen, gele hesjes, een gezelschap ergens tussen middelbare leeftijd en ruimschoots pensioengerechtigd. Vanuit het peloton klinkt een stevig Belgisch accent. En zoals dat gaat met groepen, zijn sommigen nét wat beter verstaanbaar dan anderen.
Ze waaieren uit tussen caravans en campers. Fietsen worden gestald, hesjes verdwijnen en de sterke verhalen van onderweg worden nog even doorgenomen. Aan volume en bedrijvigheid rondom de vlag geen gebrek.
Aha. Kampeerclub Amuse is thuis.
De volgende ochtend is de bedrijvigheid bij Amuse een stuk minder. Vrije dag, hoor ik wanneer ik met een van de dames van de kampeerclub aan de praat raak. Die bestaan dus. Vanavond staat alleen de gezamenlijke barbecue op het programma.
Dit is dé gelegenheid om toch eens te vragen hoe dat eigenlijk werkt, zo’n kampeerclub.
Veel aanmoediging heeft ze niet nodig; de voordelen volgen in rap tempo. De campings worden voor ze uitgezocht en geregeld. Er is één mailadres waar ze met alle vragen terechtkunnen en onderweg is er altijd een aanspreekpunt. Als er iets gebeurt of iemand pech krijgt, kunnen ze rekenen op hulp.
Ik snap het. Echt. Het is makkelijk, geeft een gevoel van zekerheid en je hoeft niet alles zelf uit te zoeken. Voor haar zijn het precies de redenen om graag met zo’n club op pad te gaan.
Alleen voel ik nog geen aandrang om te vragen waar ik het inschrijfformulier kan vinden. Want samen op reis betekent ook rekening houden met elkaar. Met plannen, voorkeuren, gewoontes en ongetwijfeld af en toe een paar nukken. Dat hebben Marco en ik met z’n tweeën al uitstekend voor elkaar. Daar hoeven we niet per se een heel ledenbestand aan toe te voegen.
Misschien gebeurt het vanzelf als je maar lang genoeg samen optrekt. Je gaat op elkaar lijken. Dezelfde soort kleding, dezelfde kampeersnufjes en hier en daar zelfs een verdacht vergelijkbaar kapsel. Over de kampeeruitrusting hoeft bovendien niemand lang in onzekerheid te zitten. Zet een aantal kampeerders bij elkaar en vroeg of laat weet je precies wiens caravan, luifel, mover of fietsenrek absoluut de beste keuze is. Daar heb je trouwens geen kampeerclub voor nodig.
Tegen etenstijd komt er weer beweging bij Amuse. Tafels worden bij elkaar geschoven en de aangekondigde barbecue wordt opgetuigd.
Het idee ontstaat om aan te sluiten. Gewoon met een bord die kant op en kijken hoe ver we komen. Misschien hebben ze niet eens door dat wij niet bij Amuse horen. Al maakt onze rode bus met knaloranje daktent een langdurige undercoveroperatie wat ingewikkeld. We kunnen natuurlijk ook zeggen dat we het clubgevoel een avondje willen proeven. Beetje eten. Beetje drinken. Gezellig praten.
En zodra de afwas begint, blijkt ons proeflidmaatschap ineens verlopen.
Uiteindelijk koken en eten we op ons eigen plekje bij de daktent. Verderop barbecuet Kampeerclub Amuse.
Na twee dagen Amuse denk ik te begrijpen waarom mensen voor een kampeerclub kiezen. Het gemak, de zekerheid en vooral het samen op pad zijn. Je hoeft niet alles zelf te regelen en er is altijd wel iemand om op terug te vallen. De nukken van je reisgenoten krijg je er gratis bij. Voor de leden van Amuse lijkt dat een prima deal. Voor ons nog niet.
Kampeerclub Daktent op Reis houdt het voorlopig bij twee leden.
Eerst maar eens zelfstandig oud worden.
