Oud Avontuur
“Blijf dit doen,” zegt hij.
Hij staat bij onze daktent met zijn hand losjes op de ladder.
“Geniet ervan! Sneller dan je denkt kan het op deze manier niet meer.”
Halverwege de laatste zin hapert zijn stem. Zijn ogen worden vochtig. Niet overdreven. Niet dramatisch. Maar wel genoeg om ons te raken. We kennen hem nog maar een paar minuten.
Avontuur heeft geen
houdbaarheidsdatum.
Wij wel.
Na zo’n 5 uur racen op de gravelbike komen we terug bij onze daktent. Moe. Stoffig. Hongerig. We hebben onverwacht goed gereden. Beter dan vooraf gedacht én verwacht.
Het plan is simpel: snel opfrissen en terug naar het dorpje voor de prijsuitreiking en pastaparty. Maar als we het terrein oprijden zien we hem al staan.
Bij onze daktent!
Hij kijkt niet zomaar. Hij wacht.
Nog voor we kunnen afstappen komt hij onze kant op: “Is dit jullie daktent?”.
“Mag ik eens kijken?”
Natuurlijk mag dat. Even snel kan wel.
Hoe slaap je daarboven? Is het niet koud? Waar zijn jullie al geweest? Hoe lang blijven jullie onderweg? Hij stelt vragen alsof elk detail ertoe doet. Alsof hij de quizmaster is in een kampeer-quiz waarbij wij in de finale zitten. Ondertussen zie ik onze strakke doucheplanning langzaamaan oplossen als een klontje suiker in een hete kop koffie.
Even later schuifelt een vrouw onze kant op. Ze heeft een klein hondje onder haar arm. Het is zijn vrouw. Ze glimlacht terwijl ze naar hem kijkt. Alsof ze dit moment al talloze keren heeft meegemaakt. Hij die enthousiast wordt bij het zien van jonge avonturiers. Ja, dit verhaal gaat nog steeds over ons. Al noem ik ons tegenwoordig met enige voorzichtigheid jong.
De vrouw schuift een stapje dichter naar haar man en raakt hem even aan. Bijna vanzelfsprekend.
Dan begint hij te vertellen.
Over hun oude Volkswagenbusje. Jarenlang trokken ze ermee door Europa. Gewoon gaan. Niets plannen. Slapen waar het uitkwam. Bergen in. Kustlijnen volgen. Wildkamperen. Soms verkeerd rijden en dat prima vinden.
Zijn handen zwaaien enthousiast mee met het verhaal. Alsof hij de route tekent op een denkbeeldige kaart in de lucht.
“Maar ja,” zegt hij dan iets rustiger, “op een gegeven moment wordt niet alleen het busje ouder. Maar wij ook.”
Ze lachen allebei ongemakkelijk.
Het is niet alleen het busje dat z’n beste tijd heeft gehad. Zijn vrouw knikt even. Haar gezondheid laat het niet meer toe om alles te doen zoals vroeger. Lange dagen rijden. Snel improviseren. Overal staan waar het kan.
Nu hebben ze een grotere camper. Meer comfort. Meer zekerheid. Minder klimmen. Minder kou. Minder risico. Het avontuur is er natuurlijk nog steeds. Alleen anders. Terwijl hij dit zegt legt hij zijn hand losjes op de ladder.
We doen hem denken aan hun jongere jaren zegt hij zichtbaar geëmotioneerd.
“Geniet ervan! Sneller dan je denkt kan het op deze manier niet meer.”
Hij en zijn vrouw beginnen te huilen.
Na een paar dikke knuffels nemen we afscheid met een brok in onze keel.
Met enige vertraging gaan we douchen en richting het dorpje. We zijn te laat voor de officiële prijsuitreiking, maar deze ontmoeting is mooier dan welke medaille ook!
